صبحی آرام، نجاتی مهربان
هوا هنوز از رطوبت شب گذشته سنگین بود. مهی نازک بر زمین نشسته بود و نور طلایی خورشید، با احتیاط از میان شاخههای شکستهی درختان میگذشت. 
پاروت، پرندهای بلندبالا با پاهایی کشیده و منقاری باریک و قدرتمند، از خواب برخاست. صدای خشخش برگها و بوی خاک نمخورده، نشانههایی از طوفان سهمگین شب قبل بودند.
در همان لحظات ابتدایی بیداری، صدایی ضعیف و لرزان از میان بوتهها به گوشش رسید. پرنده کوچک، با پرهایی آشفته و چشمانی نگران، به سوی او آمد. نامش 
اریک بود. شب گذشته، باد شدید لانهاش را از شاخهی بلند درختی به پایین پرتاب کرده و حالا میان انبوهی از شاخههای شکسته و برگهای خیس، گرفتار شده بود.
اریک، با صدایی لرزان گفت: «لانهام… آن پایین افتاده. نمیتوانم به آن دسترسی پیدا کنم. میترسم…»
پاروت لحظهای سکوت کرد. به شاخههای درهمتنیده نگاه انداخت، به لانهای که میان آنها گیر افتاده بود، و سپس به پاهای بلند خود. شاید برای نخستین بار، به آنها نه بهعنوان بخشی از ظاهرش، بلکه بهعنوان ابزاری برای کمک نگریست.
با دقت قدم برداشت، شاخهها را کنار زد، و با منقار بلندش، لانه را به آرامی از میان آنها بیرون کشید. هر حرکتش حسابشده بود؛ نه شتابزده، نه بیملاحظه. گویی میدانست که این لانه، نه فقط خانهی یک گنجشک، بلکه پناهی برای خاطرات، امنیت، و امید است.
وقتی لانه را در جای امنی قرار داد، اریک با چشمانی پر از اشک و صدایی آرام گفت: «نمیدانم چگونه تشکر کنم…»
پاروت لبخند زد. نه از سر غرور، بلکه از درک لحظهای که معنای وجودش را روشن کرده بود. تا پیش از آن، بارها از خود پرسیده بود که چرا چنین پاهایی دارد، چرا منقارش اینگونه است. اما حالا میدانست: هر ویژگی در طبیعت، هدفی دارد. گاهی برای بقا، گاهی برای کمک، و گاهی برای خلق لحظهای از مهربانی که در حافظهی دو پرنده، تا همیشه باقی میماند.
